Hermann Cuno

Hermann Cuno urodził się 16 stycznia 1831 roku w Nowogardzie. Był niemieckim architektem i pruskim mistrzem budowlanym, projektującym i wznoszącym dworce kolejowe oraz obiekty sakralne. Po ukończeniu Collegium Groeningianum w Stargardzie studiował w latach 1843-1853 na berlińskiej Akademii Budowlanej. Karierę rozpoczął w pruskiej Dyrekcji Kolei w Elberfeld, gdzie projektował budowle kolejowe. Współpracował też z architektem Ludwigiem Ferdinandem Hessem przy budowie Nowej Oranżerii w Pałacu Sanssouci.

Po uzyskaniu tytułu mistrza budowlanego pracował w Bydgoszczy, a następnie został oddelegowany do budowy pierwszego odcinka Śląskiej Kolei Górskiej. Projektował dworce między innymi w Węglińcu, Lubaniu, Jeleniej Górze i Wałbrzychu. W kolejnych latach pracował dla Towarzystwa Kolei Berlińsko-Anhalckiej, a potem w służbie państwowej, między innymi w Ahrweiler, Marburgu i Hildesheim. Od 1891 roku pełnił funkcję tajnego budowlanego radcy rządowego w Koblencji. Działał także na rzecz ochrony zabytków. Zmarł 24 lipca 1896 roku w Koblencji.

Na podstawie artykułu „Hermann Cuno” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.